[ سوره النحل ‹ 16 › : آيات 41 تا 42 ] وَ الَّذِينَ هاجَرُوا فِي اللَّه مِنْ بَعْدِ ما ظُلِمُوا لَنُبَوِّئَنَّهُمْ فِي الدُّنْيا حَسَنَةً وَلأَجْرُ الآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ ‹ 41 › الَّذِينَ صَبَرُوا وَعَلى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ ‹ 42 › ترجمه : 41 - آنها كه مورد ستم واقع شدند سپس براى خدا هجرت كردند در اين دنيا جايگاه ( و مقام ) خوبى به آنها مىدهيم و پاداش آخرت ، اگر بدانند ، از آن هم بزرگتر است . 42 - آنها كسانى هستند كه صبر و استقامت پيشه كردند و تنها توكلشان بر پروردگارشان است . شان نزول بعضى از مفسران در شان نزول اين آيات چنين نقل كرده‌اند كه گروهى از مسلمانان مانند « بلال » و « عمار ياسر » و « صهيب » و « خباب » پس از اسلام آوردن در مكه سخت تحت فشار بودند ، و براى تقويت اسلام و رساندن صداى خود به ديگران ، پس از هجرت پيامبر ص به مدينه هجرت كردند ، هجرتى كه باعث پيروزى آنها و ديگران شد ، در اين ميان صهيب كه مرد مسنى بود به مشركان مكه چنين پيشنهاد كرد : من پير مردم و بودن من با شما سودى به حال شما ندارد ، و اگر مخالفتان باشم قدرت بر زيان زدن به شما ندارم ، بيائيد اموال مرا بگيريد و بگذاريد به « مدينه » بروم ، آنها موافقت كردند . صهيب تمام اموال خود را به آنها داد و به سوى پيامبر ص هجرت كرد ، بعضى به صهيب گفتند معامله پر سودى كردى ! آيات فوق نازل شد و پيروزى او